ΤΑΚΗΣ ΤΣΑΝΤΗΛΑΣ
Δραπέτης στον άνεμο σε γνώρισα ηλιοβασίλεμα από κείνα που εισχωρούνε εντός σου μύριζες αύρα θαλασσινή και άλμη, ηδύφωτη ολκή άνθισες μέσα μου, την πεθυμιά μύριων παρεκτροπών μου ανέσυρες ραίνοντας μ' ανασαιμιές αμάραντες το χρόνο, αμόλευτη νύμφη των κρυφών μου σιωπών
_ Τάκης Τ. _
Κλείσε τα μάτια στο σκοτάδι δες με τα μάτια της ψυχής τον άνεμο και το φεγγάρι που ΄ναι ολόγιομο απόψε
Δες με.. από μακριά σου γνέφω, απ΄ τα κατάβαθα της θύμησης, από το μέλλον
Δες με και αναπόλησε εκείνες τις στιγμές τις μακρινές τις άφαντες που προκαλούσαμε τα κύματα με τα παράτολμα βυθίσματα
Ποιήματα υφαντά σχεδίασε στον αργαλειό της ψυχής σου κι ανίχνευσε με προσοχή την ποθεινή προσέγγιση στον ήλιο μην και καεί από το πάθος σου από τη λάμψη που πυροδοτεί το φωτισμένο πρόσωπο σου
Την ανάσα μου άκουσε, της βροχής τους χτύπους, τον ξέφρενο χορό μέσα στα σπλάγχνα μου την υγρασία των ματιών μου
_ Τάκης Τ._
|